Είναι ποτέ δυνατόν???

Posted on 17 November, 2006 by GOGINA
Πρόσληψη εξολοθρευτή γατών σε ελβετικό χωριό!
Σκύλος έως 35 εκατοστά ύψος επιτρέπεται στην Κίνα
 

Οι τοπικές αρχές ενός ελβετικού χωριού στις Αλπεις αποφάσισαν να καθαρίσουν το χωριό τους από τις δεκάδες αδέσποτες γάτες, προσλαμβάνοντας έναν ελεύθερο σκοπευτή!

Οι πολίτες βέβαια που διαθέτουν ζώα στο σπίτι τους και κυρίως γάτες, τους έχουν φορέσει ένα κολιέ με έντονο φωσφοριζέ χρώμα, ώστε στην περίπτωση που βρεθούν στο στόχαστρο του ελεύθερου σκοπευτή να μην τις σκοτώσει!

Η πρόσληψη έγινε μετά από τα δεκάδες παράπονα πολιτών που διαμαρτύρονταν γιατί τα αδέσποτα λέρωναν με λάσπες και περιττώματα τόσο τα αυτοκίνητά τους όσο και τις εισόδους των σπιτιών τους.

«Βάρβαρη μέθοδο» χαρακτήρισε η πλειοψηφία των ζωόφιλων κατοίκων την απόφαση των αρχών.

Βέβαια, τα πιο δυστυχισμένα πλάσματα είναι τα παιδιά, τα οποία οι γονείς τους δεν αφήνουν να βγαίνουν για παιχνίδι στους δρόμους, από φόβο μήπως και πέσουν στο στόχαστρο του εξολοθρευτή γάτων.

Στην Κίνα οι αρχές ζητούν από τις οικογένειες να έχουν έναν σκύλο, ο οποίος να μην ξεπερνά τα 35 εκατοστά. «Τα μεγαλόσωμα και τα επιθετικά σκυλιά δεν επιτρέπονται», προειδοποιεί σε ανακοίνωσή το Πεκίνο.

Τα νέα μέτρα θα ισχύσουν από την Πέμπτη και οι παραβάτες θα τιμωρούνται με πρόστιμο 5.000 γιουάν (640 δολαρίων).

Το Πεκίνο ελπίζει ότι με τα νέα μέτρα θα μπορέσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της λύσσας, σε μια περίοδο που η βελτίωση του επιπέδου ζωής επιτρέπει σε όλο και περισσότερες οικογένειες να έχουν σκύλο.

Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας, 2.254 άνθρωποι προσβλήθηκαν από λύσσα κατά τους πρώτους εννέα μήνες του 2006, αύξηση κατά 29% σε σχέση με την ίδια περίοδο του προηγουμένου έτους.

Από την ασθένεια αυτή έχασαν τη ζωή τους 326 άνθρωποι στην Κίνα τον Οκτώβριο, αριθμός που αντιπροσωπεύει το 46% των θανάτων που οφείλονται σε μολυσματικές ασθένειες.

Σύμφωνα με την εφημερίδα China Daily, στην Κίνα υπάρχουν περίπου 150.000 αδέσποτοι σκύλοι, οι οποίοι δεν είναι εμβολιασμένοι, ενώ από το περίπου ένα εκατομμύριο σκύλους της πρωτεύουσας, περισσότεροι από τους μισούς είναι αδέσποτοι.

Posted in Γενικά | 1 Comment

Οσο υπάρχουν Αλέξανδροι…

Posted on 8 November, 2006 by admin

Οσο υπάρχουν Αλέξανδροι… (Enet.gr)
Αναμφισβήτητα σε ό,τι αφορά την πιο συγκλονιστική είδηση από τον Τύπο και την τηλεόραση μέσα στο 2006 πρέπει να είναι η εξαφάνιση του συνομήλικού μου και συνονόματού μου Αλέξανδρου από τη Βέροια και η ιστορία με τον βιασμό μιας μαθήτριας της Αμαρύνθου.

Τα μαντάτα δυσάρεστα. Οι εμπλεκόμενοι, παιδιά της δικής μου ηλικίας, και τα σενάρια εφιαλτικά.

Οι συναισθηματικές διαταραχές μέσα στην ελληνική οικογένεια μεγάλες, και μια μανία να ανακαλύψουν συμπτώματα παραβατικά στα παιδιά τους.

Η νέα λέξη που πιπιλίζουν σαν καραμέλα οι μεγάλοι είναι η παραβατικότητα.

Η νέα μόδα που κατασκευάζουν οι επιστήμονες για να φωτογραφίσουν ένα παιδί άτακτο, κακό, είναι η λεξοπαραβατική.

Ξαφνικά, κρίνονται – απορρίπτονται παιδιά που μέχρι σήμερα ήταν λίγο πιο ζωηρά ή παιδιά από ξένες χώρες με άλλη κουλτούρα.

Ολα αυτά συμπληρώνονται με εκφράσεις υποτιμητικές και με πολύ πολύ μυστήριο. Σε ερώτηση που θα θέσουμε εμείς οι μικρότεροι: Γιατί τόση υστερία έτσι ξαφνικά; Τόση ευαισθησία; Σπεύδουν να μας απαντήσουν ότι το κάνουν από ενδιαφέρον ουσιαστικό και αγάπη.

Ας μην τρελαθούμε, αγαπητοί μου γονείς, ανεκπαίδευτοι κατά τα άλλα. Από εσάς ξεκινά το πρόβλημα.

Ναι, σε σας μιλάω. Δεν γεννιέται κανείς έτσι ξαφνικά παραβάτης, ούτε μας χτύπησε ίωση παραβατικότητας από τη μια στιγμή στην άλλη.

Εσείς μας την εισάγετε μαζί με τα επώνυμα ρούχα – τα ακριβά αυτοκίνητα – τα σπίτια με τις πισίνες. Μέσα από την τηλεόραση – τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που μας επιβραβεύουν με μπόνους, με έναν όρο, να σκοτώσουμε όλο και πιο πολλούς. Τέλος, μέσα από την αλλοδαπή ανεκπαίδευτη προβληματική baby sitter.

Θα σας θέσω κάποιες ερωτήσεις και αν έχετε θάρρος απαντήστε μας.

Πείτε μου, αν έχετε Θεό, πότε καθήσαμε στον καναπέ με παρατεταμένη αγκαλιά και χωρίς την πίεση του χρόνου του στρες σαν οικογένεια να μιλήσουμε για τους προβληματισμούς μας;

Να μιλήσουμε για ανθρώπους του πνεύματος και για την πρόοδο της επιστήμης;

Να τρέξουμε στη φύση;

Αφήστε, εγώ θα σας πω, γιατί από τρελό και από παιδί μόνο ακούς την αλήθεια.

Ποτέ. Με ακούτε. Ποτέ. Κάποτε όμως γινότανε. Τότε που υπήρχε το απόλυτο μέτρο σύγκρισης. Κάποτε, που συμβιβαζόσαστε με τη φτώχεια, αλλά ήσαστε ευτυχισμένοι γιατί ήσαστε τίμιοι. Αξιοπρεπείς. Δεν απορρίπτατε αξίες καθημερινές και η ζωή σας είχε χρώμα, γράφατε ποιήματα, διηγήματα την ώρα της δουλειάς.

Χωρίς να έχετε τίποτα, τα είχατε όλα.

Σήμερα παραβιάσατε τη συνείδηση, παύσατε μέσα σας να υποκαθιστάτε το θαυμαστικό με το ερωτηματικό.

Σήμερα εγκλωβιστήκατε στην καταλυτική αποχαύνωση.

Οι ανάγκες σας είναι άλλες. Τα θέλετε όλα χωρίς να μετράτε την τσέπη σας, αλλά τον εγωισμό σας.

Και να τα ακριβά αυτοκίνητα, τα ακριβά ρούχα. Και να τα δάνεια και οι λογαριασμοί.

Ψέματα λέω; Αν λέω, να με κάψει ο Θεός.

Αλήθεια δεν είναι πως όπου βρεθείτε μιλάτε για μια Λάμπρου, μια Μπεζαντάκου και ένα νινί που σέρνει καράβια; Αλήθεια δεν είναι πως μιλάτε για παρανομίες και για εύκολο χρήμα; – ναρκωτικά – σεξ – αδικία – όπλα – θάνατο – fame story; Αυθάδεια και όλα αυτά μπροστά μας; Αυτό για σας λέγεται παιδεία, κουλτούρα;

Αχ άρρωστε κόσμε, που κατοικείς στο ελληνόφωνο κρατίδιο με χαμένη μνήμη. Αχ! γονείς εσείς, ανεκπαίδευτοι και σαλταρισμένοι, ξύλο που σας χρειάζεται. Πέστε μου, για να μην τα πάρω, πότε είχαμε γονική παρουσία εμείς τα παιδιά του 21ου αιώνα; Πότε καθήσαμε ήρεμα στα γόνατά σας, έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα, να ανοίξουμε ένα βιβλίο του Καβάφη, του Ρίτσου, έναν Καζαντζάκη; Σαν εκείνο να δεις που διάβαζε η γιαγιά μας σε σας, «Ενα παιδί μετράει τα άστρα». Ποτέ. Ναι, ποτέ. Μας ακούτε νεοέλληνες και τσιφτετέλληνες γονείς; Ποτέ. Μας εκπαιδεύσατε να ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς αισθητική. Σε έναν κόσμο που κερδίζετε με τη δύναμη της υποταγής, του φόβου, του όπλου, τη μαγκιά και την πνευματική μιζέρια.

Αλλά όταν έρθει η ώρα να δείτε κατάμουτρα το δημιουργικό σας χάλι, την κατάντια σας, αντί να προσπαθήσετε να επανορθώσετε, λέτε πως δεν μας αναγνωρίζετε.

Προς Θεού τόσο εγωισμός, μα τόσο…

Posted in Γενικά | Leave a comment

Τους 13 «εχθρούς του Διαδικτύου» παρουσίασαν οι «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα»

Posted on 7 November, 2006 by admin

Παραθέτω άρθρο από το In.gr σχετικά με την λίστα των χωρών όπου υπάρχει έλεγχος / λογοκρισία του διαδικτύου.

….. “Τον κατάλογο με τις 13 χώρες, όπου το Διαδίκτυο λογοκρίνεται 24 ώρες το 24ωρο παρουσίασαν οι «Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα». Πρόκειται για τις: Σ.Αραβία, Λευκορωσία, Μιανμάρ, Κίνα, Β.Κορέα, Κούβα, Αίγυπτο, Ιράν, Ουζμπεκιστάν, Συρία, Τυνησία, Τουρκμενιστάν και Βιετνάμ.

Στην έκθεση της δημοσιογραφικής ένωσης καταγράφεται και μια θετική εξέλιξη. Πρόκειται για τρεις χώρες που βγήκαν από την παραπάνω λίστα, σε σχέση με το 2005.

Πρόκειται για τη Λιβύη, επειδή κανένας χρήστης του Διαδικτύου δεν φυλακίστηκε, ενώ δεν αναφέρθηκε λογοκρισία κάποιας ιστοσελίδας.

Δύο ακόμα χώρες βγήκαν από τη λίστα: το Νεπάλ και οι Μαλδίβες Νήσοι.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην πρακτική της αιγυπτιακής κυβέρνησης του Χόσνι Μουμπάρακ. Στην χώρα αυτή ασκήθηκε δίωξη κατά τριών ατόμων, που μέσω του Διαδικτύου ζητούσαν μεταρρυθμίσεις.

Τέλος η ένωση ζητεί ενημέρωση για μελλοντικές παραβιάσεις στην ιστοσελίδα της. ”
Σε όλα τα παραπάνω λοιπόν….ας προσθέσουμε και την τελευταία γκάφα των Ελλήνων επιθεωρητών “Σαΐνης”, της Elite της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος και την σύλληψη του κ. Τσιπρόπουλου, γνωστού blogger όπου φιλοξενούσε Link προς άλλο blog/σελίδα με σχόλια για έναν απο τους αστέρες της ελληνικής κοινωνίας και τηλεόρασης όπου έχει κηρύξει την δική του επανάσταση ενάντια εξωγήινων, δυνάμεων του κακού και πολλών άλλων.

Αντι να σταματήσει καμιά επιτροπή άτομα όπου κοροϊδεύουν απευθύνονται στον κοσμάκη με βιβλία για εξωγήινους, ανάσταση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, υπερφυσικές δυνάμεις και άλλα πολλά εεε σου λέει πώς θα δείξουμε ότι κάνουμε δουλειά….κλείνουμε κανένα τσοντοsite και μπαγλαρώνουμε κανένα blogger για να προσθέσουμε άλλη μια πινελιά στην κατάντια του διαδικτύου στην Ελλάδα.

Για την εικόνα και την χρήση του διαδικτύου στην Ελλάδα γνωρίζουμε όλοι. Μερικά “καλά” που έχουμε ακούσει και διαβάσει τελευταία είναι:

- “Το εργαλείο του διαβόλου” – Χαρδαβέλλας

_ “εεε καιρός να περάσουμε σε κάτι πιο παρωχημένο” – Έλλη Στάη, κεντρικό δελτίο ειδήσεων όταν και καλά “έσπασαν τους κωδικούς πρόσβασης” στα δίκτυα της Alpha Bank, e-banking. Λες και ήταν καρύδια. Απορώ αν ποτέ η τράπεζα έκανε μηνυση στον ΑΝΤ1.

- Άρθρα σε εφημερίδες: Αποπλάνησε μέσα από το διαδίκτυο, sex στο διαδίκτυο, αυτοκτόνησε από το διαδίκτυο, βιασμός στο διαδίκτυο, Κλέφτες στο διαδίκτυο, απάτη κλπ κλπ.

Λέω να το κλείσουμε το μαγαζί και να περάσουμε σε κάτι πιο παρωχημένο…όπως τα ταχυδρομικά περιστέρια! Αλλά αμα τα χτυπήσει κανένας κυνηγός;

Posted in Τεχνολογία (αφιέρωμα) | Leave a comment

Tελευταία η Ελλάδα στη χρήση ευρυζωνικών υπηρεσιών! ΟΛΕΕΕ!!!

Posted on 3 November, 2006 by admin

Την τελευταία θέση στη χρήση ευρυζωνικών υπηρεσιών στους «25» της ΕΕ κατέχει η Ελλάδα, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα στις Βρυξέλλες.

Ειδικότερα, την 1η Ιουλίου 2006, το 2,68% του πληθυσμού της Ελλάδας είχε πρόσβαση σε ευρυζωνικές υπηρεσίες (με βάση τον αριθμό των συνδρομητών ευρυζωνικότητας). Χαμηλά ποσοστά παρατηρούνται επίσης στον Πολωνία με 3,94%, τη Σλοβακία με 4% και την Κύπρο με 6,75%.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, στους «25» την πρώτη θέση κατέχει η Δανία με 29,42% και ακολουθούν η Ολλανδία με 29,08% και η Φινλανδία με 24,99%. Ο μέσος όρος για τους «25» είναι 14,86% και για την παλαιά ΕΕ των «15» 16,59%. Στα δέκα νέα κράτη μέλη η πρόσβαση σε ευρυζωνικές υπηρεσίες φτάνει κατά μέσο όρο το 5,85%.

Posted in Ανάπτυξη, Τεχνολογία (αφιέρωμα) | 3 Comments

Ενωθείτε γιατί χανόμαστε…

Posted on 30 October, 2006 by Skount

Δεν είναι ακριβώς παράπονο…πιο πολύ σχολιασμός είναι… ούτε θέλω να κρίνω την πλειοψηφία των  κουρασμένων ανθρώπων που απλά υπομένουν την πραγματικότητα μας… μια απλή καταγραφή είναι γιατί γι’ αυτό το λόγο βρισκόμαστε σε αυτό το site, γράφουμε διαβάζουμε και εκμεταλλευόμαστε το γεγονός ότι δεν είμαστε Κινέζοι και η ελευθερία του λόγου δεν κάνει σοβαρό κακό στην υγεία μας…

Σχετικά με το αγαπημένο μου θέμα λοιπόν, το τρέξιμο στην Ελλάδα: Χθες, Κυριακή 29 Οκτωβρίου,  είχα έναν αγώνα δρόμου στον Αγ. Κοσμά. Ξύπνησα, σηκώθηκα, ευχαρίστησα το θεό που έχει αλλάξει η ώρα και γλίτωσα μια ώρα ύπνο, σκόνταψα στο κομοδίνο, προσπάθησα να μην ξυπνήσω τον καλό μου δίπλα μου που δε χρωστάει τίποτα που εγώ είχα αγώνα, ξανασκόνταψα στο χαλάκι, τον ξύπνησα τον καλό μου βέβαια τελικά, έβγαλα τον έναν σκύλο έξω, τις δύο γάτες μέσα, ξαναέβαλα το σκύλο μέσα γιατί έκλαιγε και με τα πολλά έφυγα.

Ήλιος λαμπρός έξω, υπέροχη Οκτωβριάτικη μέρα! Στις 10 (και κάτι ψηλά – Έλληνες είμαστε μην ξεχνιόμαστε) δόθηκε η εκκίνηση με τον αγωνοδίκη να φωνάζει με το στόμα «μπαμ» γιατί το όπλο κώλυσε και όλοι λυθήκαμε στα γέλια όταν τον ακούσαμε να ψάχνει άλλο όπλο από το μικρόφωνο…. Η διαδρομή ξεκίναγε από το στάδιο του Αγίου Κοσμά και μετά από πολύ λίγο συνέχιζε στη δεξιά λωρίδα της παραλιακής για 12 χλμ. Όλοι οι κάθετοι δρόμοι είχαν κλείσει από την τροχαία και κορδέλες, κορίνες και τροχαίοι προσπαθούσαν να πείσουν τους πονεμένους κατοίκους του λεκανοπεδίου ότι δεν πρέπει να περάσουν πάνω από τους αθλητές και ότι η διαδρομή τους προς τα παραλιακά cafes και τις ταβέρνες θα πάρει λίγο περισσότερη ώρα από τη συνηθισμένη… Και εδώ είναι που αρχίζουν τα τραγελαφικά. Γιατί οι Έλληνες είμαστε άντρες (ακόμα και οι γυναίκες – άντρες είμαστε), και ποιος είσαι εσύ που θα τολμήσεις να μου πεις να μη στρίψω δεξιά εδώ ακριβώς που θέλω;;;;; Γιατί ξέρεις ποιος είμαι εγώ;;;;; το σήμα σου εγώ ξέρεις που το βάζω;;;; στο κάτω κάτω εγώ σε έχω βάλει στη θέση που είσαι σήμερα γιατί εγώ ψήφισα κύριε… και ήμουνα και στο πολυτεχνείο – έχω πιστεύω εγώ…(!) Όλα αυτά βέβαια συνοδεύονται από την απαραίτητη κόρνα γιατί έτσι περνάει το δικό σου σε αυτή τη χώρα… με τσαμπουκά, βρίσιμο και κόρνα….

Μπροστά μου λοιπόν εξελίχθηκαν τα εξής σκηνικά:

  1. Μαύρη Mercedes με αριθμό πινακίδας ΝΕΒΧΧΧΧ (ας μην τον κάνω τον «κύριο» εντελώς ρεζίλι) διαπίστωσε με τρόμο ότι μπροστά του υπάρχει κόκκινη κορδέλα και κάτι ασήμαντα ανθρωπάκια με φανελάκια και σορτσάκια που τρέχουν…. οϊμέ τι αίσχος είναι αυτό! Με το χέρι πατημένο στην κόρνα λοιπόν και με μεγάλη φόρα, κόβει την κορδέλα (!) τους αθλητές και ο,τι άλλο υπάρχει στο δρόμο του και με ικανοποίηση φεύγει….
  2. Πεζός με  βαλίτσα, περιμένει στη διάβαση ενώ τρέχουμε και μόλις ανάβει το πράσινο περνάει και πέφτω πάνω του (συγνώμη έπρεπε να το φανταστώ ότι οι δρομείς πρέπει να σταματάμε στα φανάρια).
  3. Τροχαίος χοντρός με γεμάτο το στόμα με τυρόπιτα μιλάει στο κινητό σε φίλο του και του περιγράφει με γλαφυρότητα την κατάσταση: «Ναι άσε έχει αγώνα στον Αγ, Κοσμά και έχουμε κόψει μια λωρίδα και γίνεται της πουτ****» Και ο άλλος τροχαίος από δίπλα βλέποντας μας του κάνει «Ε….!»

Το αποτέλεσμα; Καθόλη τη διάρκεια του αγώνα αντί να κοιτάμε μπροστά μας, κοιτάζαμε με τρόμο πίσω μας να δούμε που είναι τα αυτοκίνητα…. και φυσικά κρατιόμασταν με νύχια και με δόντια κοντά στους άλλους δρομείς για να κάνουμε μπούγιο… τρελός είσαι να ξεκόψεις από το κοπάδι; Έχεις άλλο ρυθμό; Αλλιώς είχες υπολογίσει τη διαδρομή βάση προπόνησης; Έχασες! Τα λιοντάρια ξεκόβουν τους πιο αδύναμους από το κοπάδι και τους σκοτώνουν. Οι αφηνιασμένοι οδηγοί της Κυριακής αγνοούν τους μόνους τους δρομείς και τους ξεκάνουν! Που πας ρε Παπαδόπουλε? Δρομείς ενωθείτε γιατί χανόμαστε!!!

Posted in Γενικά | 1 Comment

I love Δευτέρες on the road…

Posted on 30 October, 2006 by Shifty

Δεν υπάρχει καλύτερη μέρα από τη Δυετέρα για να είσαι στο δρόμο. Μακράν η καλύτερη μέρα της εβδομάδας. Λες και μοιράζουν κάπου κατοστάρικα και το σύμπαν ολόκληρο είναι έξω για να πιάσει την καλή…

Υπό ΚΣ, δεν θα ήταν ιδιαίτερο θέμα αλλά σήμερα ήταν ξεχωριστή ημέρα. Βλέπετε, οι εκλογές τελείωσαν και έτσι τα έργα που ήταν προγραμματισμένα από πολύυυυυ καιρό και εκτελέστηκαν το τελευταίο δεκαήμερο πριν τις εκλογές (ασφαλτοστρώσεις, καγκελάκια-εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Myth, πρασινάδες και λοιπά), τώρα πρέπει να ξηλωθούν για διάφορους σοβαρούς λόγους. Ακριβώς όπως κάποιες “ψιλοδουλίτσες” για τις οποίες δεν υπάρχει καλύτερη εποχή από τα τέλη Οκτωβρίου και μάλιστα καθημερινές πρωί.

Οδός Αγ. Παρασκευής-Παπανικολή-Παλαιολόγου-Μήτσου Κίτσου (ναι, ο δρόμος με τα 8 ονόματα που συνδέει την πλατεία της Αγ. Παρασκευής με την Κηφισίας μέσω της πάλαι ποτέ Πλατείας Κένεντυ). Ρεύμα προς Κηφισίας και ο κακός χαμός. Ο λόγος; Στο Χαλάνδρι αποφάσισαν ότι τώρα είναι η σωστός καιρός για να ξηλώσουν τα παλιά φρεάτια ομβρίων (στα πεζοδρόμια) και τα αντίστοιχα καπάκια στη δεξιά λωρίδα. Μάλιστα. Δευτέρα πρωί, ΤΕΛΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ!!!!! Περάστε κόσμε!

Κατά τ’ άλλα, ο Πρωθυπουργάρας μας εγκαινιάζει το Παγκόσμιο Φόρουμ για το Internet Governance… τη δεύτερη λέξη θα πρέπει να του την εξηγήσουν, όπως επίσης και ότι είναι ΞΕΦΤΙΛΑ να εγκαινιάζει το φόρουμ η χώρα της ΕΕ που βρίσκεται τελευταία στα θέματα τεχνολογίας…

Το μόνο που μου έφτιαξε την ημέρα; Πανώ σε αερογέφυρα πεζών στην Αθηνών-Λαμίας: “Έλληνες! Μην πάτε στον Μάγο θα πάθετε μεγάλο κακό” :-)

Posted in Στον δρόμο... | Leave a comment

Όλα στην ώρα τους (κυριολεκτικά “τους”)…

Posted on 25 October, 2006 by Shifty

Αυτή η πόλη είναι μαγική και έχει εξίσου μαγικούς διαχειριστές (βλ. Δημάρχους και λοιπούς κολλητούς). Όχι μαγικούς σαν τον David “κιτς-του-Λας-Βέγκας-” Copperfield που ο άνθρωπος αν ήταν δήμαρχος θα εξαφάνιζε και κανα σκουπίδι στα δύσκολα. Από τους άλλους τους μαγικούς σαν τον Myth που ήταν δήμαρχος Αθηναίων (που τους είδαν τους Αθηναίους;) και έμενε κατά Εκάλη μεριά για να είναι κοντά στα προβλήματα των δημοτών του. Όλα κι όλα όμως, συντριβανάκι και καγκελάκι αποκτήσαμε δόξα τω Θεώ, και μετάλλια και κλειδιά της πόλης μοιράσαμε, περισσότερα από όλους τους προηγούμενους δήμαρχους μαζεμένους (πιάνουν τόπο τα δημοτικά τέλη…).

Οι μαγικοί άρχοντες λοιπόν, ορίζουν και έναν Αντιδήμαρχο ο οποίος ανάμεσα στα άλλα είναι και υπεύθυνος (βλ. λεξικό καθώς η λέξη είναι άγνωστη στη μαγική μας χώρα), για την καθαριότητα και προφανώς για το πρόγραμμα αποκομιδής. Αν είμασταν στο Λονδίνο φερ’ ειπείν ή στο Όσλο, λογικό είναι να βγαίνει η σκουπιδιάρα στις 7 ή στις 7:30 γιατί οι Λονδρέζοι και οι Οσλονιανοί εκείνη την ώρα είναι στον τρίτο ύπνο ή πίνουν τη μπυρίτσα τους. Στην Ελλάδα όμως που είμαστε γενικώς του κεφιού και η “ιδιοσυγκρασία” μας εκείνη την ώρα ξυπνάει για μεσημεριανό, οι δρόμοι είναι πήχτρα στο όχημα.

Έτσι λοιπόν, ας δυσκολέψουμε παραπάνω τη ζωή των οδηγών με το να δημιουργούμε ουρές στα στενάκια μέχρι να μαζέψουν οι υπάλληλοι τα σκουπίδια. Αυτά στο κέντρο βέβαια γιατί όποτε έχω περάσει από Κυψέλη και λοιπές “δευτεροκλασάτες” περιοχές, τα σκουπίδια είναι βουνό.

Χτες όμως είδα το μαγικό. Αμερικής ανάμεσα σε Σταδίου και Πανεπιστημίου είναι το γνωστό Attica. Παρά τις πινακίδες για απαγόρευση στάθμευσης (με απειλή γερανού), όλη η αριστερή λωρίδα στη μεριά της Τράπεζας της Ελλάδος, φουλ παρκαρισμένα (η τροχαία μάλλον συνόδευε κάποιον VIP…). Στις 8:15 λοιπόν τσακ ένα φορτηγό του Δήμου το οποίο (τι λογικό!) ήρθε να αλλάξει το container με τα μπάζα-σκουπίδια που βρίσκεται πίσω από μια γκαραζόπορτα δίπλα στην είσοδο του Attica. Όχι στις 10, όχι στις 11, στην ώρα τους, δηλαδή στην ώρα που τους βολεύει! Προφανώς για να αφήσει το καινούργιο και να πάρει το παλιό, έπρεπε να αποθέσει (κλείνοντας έτσι ΚΑΙ την δεξιά λωρίδα), να γυρίσει κάθετα για να “τσιμπήσει” το υπάρχον, να το αφήσει, να βάλει το νέο και να μαζέψει εν τέλει το παλιό. Όλα αυτά, βεβαίως ΠΡΙΝ καν κλείσουν τα μαγαζιά…

Αντιλαμβάνεστε τι συνέβη στο δρόμο… Μπλόκαρε η Αμερικής, μπλόκαρε η Σταδίου (αριστερή λωρίδα), μπλόκαρε η Κολοκοτρώνη (από την παλιά Βουλή για να περάσεις απέναντι στην Αμερικής), γενικά μια ομορφιά. Όσο για την οδηγική συμπεριφορά του φορτηγάντζα… υπόδειγμα.

Θα μου πεις βέβαια η αλλαγή container συμβαίνει κάθε πότε; Μιά στις 15; μιά στις 3 εβδομάδες; Σωστό αλλά δείχνει τη λογική(;;;!!!!) που ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ από τους ανευθυνο-υπεύθυνους λες και το κυκλοφοριακό δεν αποτελεί πρόβλημα στην ρημάδα αυτή την πόλη (και όχι μόνο στο κέντρο). Συμπληρωματική μουρμουριά για την τροφοδοσία σούπερ μάρκετ (9 το πρωί είναι λογικότατη ώρα!) σε έτερο post.

Posted in Στον δρόμο... | 2 Comments

Στραβοί (‘Κλείσε τα Μάτια’), Κουτσοί (‘Να με προσέχεις’) στο Χριστόφορο ΠαπαΣακάτη.

Posted on 24 October, 2006 by batmar

Με αφορμή το άρθρο του προηγούμενου post, θεώρησα χρέος μου να σας βάλω στο κλίμα της καινούριας σειράς του Παπακαλιάτη, ‘Δυό μέρες μόνο (το βλέπω να προβάλλεται ακόμα)’.

Η αλήθεια είναι οτι το ταπεινό μου μυαλό δεν μπορεί να δεχτεί τόση ποιότητα, και γι’ αυτό δεν έχω παρακολουθήσει ούτε ένα επεισόδιο φέτος, παρ’ όλα αυτά μπορώ άνετα να σας περιγράψω τι ακριβώς συμβαίνει στη σειρά:Η αλήθεια είναι οτι το ταπεινό μου μυαλό δεν μπορεί να δεχτεί τόση ποιότητα, και γι’ αυτό δεν έχω παρακολουθήσει ούτε ένα επεισόδιο φέτος, παρ’ όλα αυτά μπορώ άνετα να σας περιγράψω τι ακριβώς συμβαίνει στη σειρά:

  1. Απο τις άπειρες διαφημίσεις που δείχνει το Mega κάθε τρείς και λίγο,
  2. Απο τις 2-3 επαναλήψεις μέσα στην εβδομάδα (για να το εμπεδώσουμε) αλλά κυρίως
  3. Απο τις φορές που μας πιάνουν στον ύπνο μετά το ‘Παρα 5’ και το βάζουν στο καπάκι. Προσπαθώντας να καταλάβεις τι έγινε (που πήγε το ‘Παρα 5’), έχεις ήδη παρακολουθήσει τα πρώτα 5 λεπτά, τα οποία είναι υπεραρκετά για να καταλάβεις τι θα επακολουθήσει αφού

α. Τα επεισόδια μοιάζουν με τα επεισοδια κάποιας άλλης Παπακαλιατειάδας (με σήμα το αναπηρικό καροτσάκι)

β. Οι διάλογοι μοιάζουν (διαβολικά θα έλεγα) με διαλόγους απο ξένες σειρές (τι θα κάνει τώρα ο Χριστόφορος που τελειώσαν τα Friends και το Sex and the City? Να τον ξαναδώ σε ρόλο Σαμάνθας να κάνει γκομενο-διάλογο με αντίστοιχη Carrie και τι στον κόσμο!!!)

Έτσι λοιπόν, το καινούριο αριστούργημα έχει ώς εξής:

Ο Παπακαλιάτης (δεν ξέρω πώς τον λένε στη σειρά) είναι ανάπηρος στο Παρίσι. (αυτή τη φορά, δεν είναι ταπεινός φοιτητάκος στην Αγγλία, που δεν έχει μια αλλά μένει στο Notting Hill). Αν κρίνω απο τις περσινές διαφημίσεις, πρέπει να έμεινε ανάπηρος όταν έπεσε με το αυτοκίνητο απο μια γέφυρα (αλλά δε σκοτώθηκε έμεινε προσωρινά ανάπηρος).

Επειδή λοιπόν πήδηξε με το αυτοκίνητο απο τη γέφυρα, δε μπορούσε να παέι να βρεί την κοπέλα του, η οποία τον περίμενε στο Παρίσι. Η κοπέλα τα πήρε στο κρανίο αλλά ποτέ δεν έμαθε την κατάντια του ήρωά μας. Έτσι τα έφτιαξε με τον κολλητό του, που κι αυτός έμενε στο Παρίσι (σημειώστε το Παρίσι παρακαλώ, είναι λόγω της ανεργίας στην Ελλάδα, που όλη αυτή η παρέα βρέθηκε εκεί να δουλεύει. Είναι κοινωνικό μήνυμα.)

Μετά απο πολύ κόπο και σπρώξιμο, ο ανάπηρος Παπακαλιάτης κατάφερε μια μέρα να πάει για καφέ σαν άνθρωπος βρε παιδί μου, δίπλα στο Notre Dame, με το φίλο του, ο οποίος επιμένει να του γνωρίσει  το καινούριο του αίσθημα (τι του λείπει του Σακάτη…). Ο αξύριστος ακούρευτος ανάπηρος Παπασακάτης, κοίταζει το τραπεζάκι και ρουφάει τον καφέ του νοσταλγικά.

Έλα όμως που η γυναίκα της ζωής του παραμονεύει κάπου εκεί. Όταν τον βλέπει στην κατάστασή του και απο τη συγκίνηση για το δράμα του αγαπημένου της αρχίζει να τρέχει στους δρόμους του Παρισιού αλλαλάζοντας και με δάκρυα στα μάτια. (Α, για τους ανυποψίαστους που δεν παρακολουθούν Παπακαλιάτη συχνά, το καινούριο αίσθημα του κολλητού είναι η πρώην αγαπημένη του – και κερατάς και δαρμένος δηλαδή).

Κάπου εκεί παρεμβάλλεται και η ιστορία μιας άλλης ηρωϊδας, η οποία παρακολουθεί ένα DVD με ακατάλληλο περιεχόμενο, στο οποίο πρωταγωνιστεί η ίδια. Όποτε το βλέπει κλαίει και τελικά αποδυκνύεται οτι είναι παντρεμένη με τον Παπακαλιάτη και οτι ένας εγκληματίας με φαλάκρα και σκουλαρίκι την εκβιάζει οτι θα δώσει το DVD στον άντρα της, τον οποίο αυτή δεν αντέχει (ΜΑ ΓΙΑΤΙ?).

Πίσω στο Παρίσι, όλοι τελικά κάπως διακτινίζονται και βρίσκονται στην Αθήνα. Ο Παπακαλιάτης εξακολουθεί να είναι σακάτης, και ο φίλος του όλο αυτοθυσία τον κουβαλάει κυριολεκτικά στην πλάτη, τον ανεβοκατεβάζει στις σκάλες και τον πάει για καφέ, στο ίδιο ακριβώς καφέ που πήγαινε όταν έπαιζαν (και οι δύο) στη προηγούμενη σειρά. Μόνο που έχει αλλάξει ο καναπές και αντί για κόκκινος που ήταν τώρα είναι πράσινος, όπως και ο τοίχος.

Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται (όπως δηλαδή στην προηγούμενη σειρά έμαθε οτι τα είχε με τη μητέρα της κοπέλας του στο ίδιο αυτό καφέ), έτσι και αυτή τη φορά έμαθε οτι ο φίλος του είναι με την πρώην του και οτι πάνε και για γάμο (εκεί στον πράσινο καναπέ).

Αλλα ο Παπακαλιάτης, παρά τα απογοητευτικά νέα (και ενώ εν τω μεταξύ γίνεται καλά και ώς εκ θαύματος βρίσκει το φώς του – εεεεεεε, σορι λάθος σειρά, περπατάει εννοούσα), έχει τους φίλους του, εκ των οποίων ο άλλος κολλητός που είναι άνεργος και ξημεροβραδιάζεται στον πράσινο καναπέ για να βρεί δουλειά, έχει και παιδί με μια λεσβία, η οποία συγκατοικεί με τη φίλη της και το παιδί, και ο οποίος δεν μπορεί να πιστέψει πώς τον άφησε η μητέρα του παιδιού του για μια γυναίκα (όχι, δεν τον λένε Ross τον συγκεκριμένο Friend…)

Τελικά, ο Παπακαλιάτης αναγκάζεται να δεχτεί το γεγονός οτι ο κολλητός του είναι με τη γυναίκα της ζωής του, γι αυτό παντρεύεται με αυτή που την εκβιάζει ο καραφλός με το σκουλαρίκι και το DVD, ο οποίος τελικά είναι εγκληματίας και ο οποίος με το που τον καταγγέλει η Παπακαλιάταινα στην αστυνομία, σκοτώνεται.

Τελικά ο Παπακαλιάτης πλακώνεται στο ξύλο με τον κολλητό του στο Μεγάλη Βρεττανία (και ρίχνει και ένα αμπαζούρ πάνω στο τσακίρ κέφι), και ο κολλητός του χωρίζει με την πρώην του (γιατί για άλλη μια φορά καμία δεν μπορεί να αντισταθεί στην ακαταμάχητη γοητεία του Παπακαλιάτη και έχει πάει να τον συναντήσει στο ξενοδοχείο), η οποία είναι έγγυος και δε θέλει να κρατήσει το παιδί. Η κοπέλα είναι έγγυος, ο κολλητός ξερνοβολάει. Και εδώ τίθεται το αιώνιο Παπακαλιατο-ερώτημα: ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ?

Η συνέχει επι της οθόνης, και αν νομίζετε οτι όλα αυτά είναι της φαντασίας μου, όλο και κάποια διαφήμιση ή την επανάληψη θα πετύχετε, σε ανύποπτο χρόνο στο Mega!

Μπορείτε κι εσείς να παραθέσετε τις προβλέψεις σας για το επεισόδιο της επόμενης εβδομάδας. Αυτός που θα κάνει την χειρότερη πρόβλεψη, ως τιμωρία καταδικάζεται να δεί όλες τις επαναλήψεις των σειρών του Παπακαλιάτη, τις οποίες το Mega ξεκινάει να δείχνει καθημερινά απο τον Ιούνιο, συν όλα τα καινούρια επεισόδια μέχρι το τέλος της τηλεοπτικής σεζόν.Š

Posted in Trash TV | 14 Comments