Δεν είναι απλώς «δις εξαμαρτείν». Είναι ο θάνατος που απλώνει, καθόλου λυρικά, τις φτερούγες του στην Αθήνα και στη χώρα. Οχι, δε βαρεθήκατε, αδέρφια, να θυσιάζετε αθώους στην οργή σας, και καθώς είστε ανήμποροι να αλλάξετε την κατάσταση, κάποιοι όχι γνωστοί-άγνωστοι αλλά πασίγνωστοι και προβεβλημένοι εκμεταλλεύονται το φοβισμένο κόσμο και σας επιβάλλουν όλο και βαρύτερο κλίμα, δικτατορία, κράτος του φόβου, τρελά νομοσχέδια. Εσείς είστε οι υπαίτιοι. Και δεν είστε μπαχαλάκηδες. Λάθος σας ονομάζουν. Είστε αυτοί οι καλόπιστοι και οι διαλεκτικοί, συχνά σε έξαλλη κατάσταση, που ακόμη και σήμερα αμφισβητείτε ότι υπήρξαν νεκροί. Ολα είναι προβοκάτσιες και όλα είναι στημένα, και όλα είναι ένα ψέμα. Αν είναι, αδέρφια, όπως τα λέτε, και οι ένστολοι έχουν αυτές τις μεταφυσικές ιδιότητες, του παντοδύναμου και του υπεράνθρωπου, πώς γίνεται και δεν είστε από χρόνια άλλοι στα ξερονήσια, άλλοι στο χώμα κι άλλοι στη φυλακή;
Είναι επειδή εμείς, ο αποκαλούμενος και «κόσμος», έχουμε μάθει να κρατάμε ισορροπίες, ακόμη κι αν πολλοί πολιτικοί και οι συνοδοί τους, μέσα στο γενικό μπάχαλο, μας έχουν πήξει στην ανοησία. Σήμερα, που είναι μέρες αποφάσεων και όχι θανάτου. Αφήστε τα χαζά περί δημοψηφισμάτων. Τα δημοψηφίσματα βγάζουν προβλεπόμενα αποτελέσματα και δεν τα δέχεται κανένας. Ακόμη κι αν λέγατε «όχι» στο ΔΝΤ κατά 99%, θα ψηφίζατε τις κυβερνήσεις που δέχονται το ΔΝΤ, με μεγάλη πλειοψηφία. Δεν είστε καθόλου μπερδεμένοι. Είστε πολύ οργανωμένοι, αλλά αδύναμοι.
Ο θρίαμβος του θανάτου σε άλλες χώρες έχει άλλες μορφές. Στην Ελλάδα, ο θάνατος, όπως το 1936, το 1944, το 1965, το 1973, το 1979, το 2008, ο πολιτικός θάνατος, είναι πατιτούρα: ένα μεγάλο πλήθος διαδηλώνει με ένταση αλλά ειρηνικά. Μετά χύνεται το πρώτο αίμα. Οι φταίχτες χάνονται στο πλήθος. Ο κόσμος ζαρώνει, ψηφίζει σε πρώτη ευκαιρία αυτόν που αντιπαθεί περισσότερο, αλλά του υπόσχεται τάξη και ασφάλεια. Μετά, μετανιώνει και άντε πάλι νέο αίμα. Οι πόλεις φτύνουν τα παιδιά τους. Οι ορμόνες της νεότητας μπερδεύονται με τα σάλια των παλιόγερων. Και από το θανατερό αυτό μείγμα διαλύονται όνειρα και επιστρέφουν οι σκελετοί από την ντουλάπα.
Βαρέθηκα τον ανθρωπισμό σας, τις αγωνίες σας, βαρέθηκα να καταλαβαίνω το πρόβλημά σας. Εχω ανάγκη να βιώσω έστω και για μια ημέρα μια Ελλάδα που δεν παίρνει τόσο στα σοβαρά τον εαυτό της, δε δραματοποιεί τα πάντα και οι κάτοικοί της πέφτουν για ύπνο ένα βράδυ χωρίς να σκέφτονται ότι ξημερώνει αύριο μια μέρα με προβλήματα, με άγχος, με διλήμματα.
Ζητώ συγγνώμη για τους νεκρούς. Απέτυχα να βάλω μυαλό στους δολοφόνους τους.
(via http://www.agelioforos.gr/default.asp?pid=7&ct=36&artid=40759)